Madlenianum - Madam Baterflaj 

Madam Baterflaj

Ancona-2002.jpgĐakomo Pučini
Madam Baterflaj
Kao priča o sajber-gejši

Cyber prostor, Real time, War craft – to su izrazi novog mladog veka koji su obeležja realnosti koja je već uveliko postala virtuelna. Da ovakvi pojmovi mogu naći svoje mesto u operi, jednoj staroj umetnosti, i da se može napraviti „interaktivna opera smeštena u real time“, to se doskora činilo nemoguće i posebno nezamislivo u Beogradu. Međutim, Opera i teatar Madlenianum već je Hofmanovim pričama Žaka Ofenbaha pokazala da opera može – i to sa velikim uspehom – da zakorači u svet stripa i antiutopijskih filmova. Sada od istog reditelja, Dejana Miladinovića, na scenu Madlenianuma stupa sajber-gejša Ćo Ćo San i virtuelni Pinkerton.

Opera obično počinje uvertirom, ali za novu Madlenianumovu postavku Pučinijeve Madam Beterflaj biće odigrana i predigra. Na scenu najpre izlazi dečak. Uključuje kompjuter i na velikom ekranu pravi svoj idealni lik mornaričkog oficira iz Amerike koji se zove Pinkerton. Oficir je visok, lep, odeven u zavodljivu uniformu. Na drugoj strani scene i na drugoj strani sveta, jedna žena pali računar i na isti način formira svoj lik sajber-gejše. Gejša se zove Ćo Ćo San. Čuje se muzika uvertire. Počinje kompjuterska igra, a sa njom i opera u kojoj će se ispričati poznata priča o ljubavi Amerikanca i Japanke, o njihovom detetu, borbi za njegovo starateljstvo i na kraju o tragičnom samoubistvu odane gejše Ćo Ćo San.

U ovom spektaklu nastupili su gosti iz Amerike: Ailan Žu, zvezda američkih scena poreklom iz Kine, u ulozi Ćo Ćo San i Marčelo Bedoni koji je pevao rolu Pinkertona, a novom postavkom jedne od najslavnijih operskih ljubavnih priča dirigovao je Stanko Jovanović, koji se već istakao u predstavama Dve udovice Bedžiha Smetane i Travijata Đuzepea Vedija.

Premijera – ili bolje rečeno interaktivna igra u kojoj su učestvovali svi posetioci – zakazana je za 13. maj, a prva repriza za 15. maj 2007.

Muzika, igra, japanski stripovi „Mange“ i napredne tehnologije. Sve to još jednom je potvrdilo da je opera spoj svih poznatih umetnsti i – da je večno mlada. 

Madlenianum, 5. oktobra, otvara sezonu 2009/2010 operom Madam Baterflaj u kojoj pevaju Daniela Dessi i Fabio Armiliato, nakon zajedničkog uspeha u istim ulogama Ćo Ćo San i Pinkertona u Operi u Hanoveru i u Skali.
 

Daniela Dessi kao Ćo Ćo San

Daniela-Dessi.jpg Daniela Desi, sopran

Rođena je u Đenovi, a studije pevanja završila je na Konzervatorijumu u Parmi i na Akademiji „Kiđijana“ u Sijeni. Nakon što je dobila prvu nagradu na Međunarodnom takmičenju u organizaciji televizije RAI 1980. godine, debitovala je u Pergolezijevoj komičnoj operi Služavka gospodarica. Njen repertoar se sastoji od oko 60 uloga u delima od Monteverdija do Prokofjeva, što znači od baroka do njenih izvanrednih interpretacija Mocartovih i Verdijevih heroina. Smatra se da je trenutno najbolji interpretator repertoara "verista".

Njena međunarodna karijera ju je odvela do najboljih opera, gde je pevala pod upravom najvećih operskih dirigenata: u Milanskoj Skali sa Rikardom Mutijem (Don Karlos, Falstaf, Rekvijem, Tako čine sve i Figarova ženidba) i u drugim važnim produkcijama (Adrijana Lekuvrer i Madam Baterflaj); u Bečkoj državnoj operi sa Klaudijem Abadom (Simon Bokanegra i Don Karlos); u Njujorškom Metropolitenu sa Džejmsom Livajnom (Pajaci i Madam Baterflaj); u Nemačkoj operi iz Berlina i u Drezdenu sa Đuzepeom Sinopolijem (Aida, Rekvijem); u Bolonji sa Danijele Gatijem (Toska, Aida, Falstaf i Don Karlos); u Bavarskoj državnoj operi iz Minhena i u Parmi sa Zubinom Mehtom (Falstaf, Rekvijem, Toska i Don Đovani); u Filadelfiji ponovo sa Mutijem (Pajaci); u Rimskoj operi sa Đanluiđi Đelmetijem (Iris, Triptih); na Rosinijevom Festivalu u Pezaru, sa Đelmetijem (Viljem Tel); u Veronskoj Areni sa Žoržom Pretrom, odnosno Zubinom Mehtom u Verdijevom Rekvijemu i u drugim predstavama, među kojima su Otelo, Aida, Toska i Madam Baterflaj; u Cirihu sa Brunom Bartoletijem (Večera šaljivčina, Lujza Miler, Pajaci) i Nikolasom Arnonkurom (Aida); u Tokiju sa Džejmsom Livajnom (Pajaci), Danijele Gatijem (Don Karlos) i Gustavom Kunom (Travijata, Boemi); ponovo sa Bartoletijem u Mefistofelu u Teatru Comunale u Firenci i u „Operi Lirik“ Čikaga.
Postigla je veliki uspeh sa interpretacijom Madam Baterfaj 2001. godine, kao prvi izvođač sa Zapada u  Nagasakiju, Tokiju i Kobeu, tokom turneje organizovane u saradnji sa Pučinijevim festivalom iz Tore del Laga. Za uspehe u svojoj prestižnoj umetničkoj karijeri, Danijela Desi je dobila brojne važne nagrade od najvažnijih  muzičkih udruženja, među kojima su nagrada “Zenatelo - Veronska Arena”, nagrada “Đordano” koju je dobila od Opštine Baveno i nagrada “Pučini” koju joj je dodelila Opština Tore del Lago 2000. godine. Dobila je i nagradu “Čilea” na takmičenju u Ređo Kalabriji, nagradu “Zlatni Đili“ od Opštine Rekanati, nagradu “Liguria” od đenovske opštine i oriznanje “E. Mazzoleni” nagradu u Palermu 2002. godine.

Njen debi u pozorištu pokrajine Parma je bio u sezoni 1988/89. sa Don Đovanijem, da bi se zatim redovno vraćala sa ulogama u operama kao što su Falstaf, Don Karlos, Simon Bokanegra, Verdijev Rekvijem, končerto Verdi 100, i prošle sezone Aida i Manon Lesko.
Godine 2006. je pevala Manon Lesko u Berlinu, Tosku i Don Karlosa u Beču, vratila se u „Skalu“ u trijumfalnoj Toski, pod palicom Lorina Mazela, sa Fabiom Armiliatom, a nakon toga je imala izvedbu Trubadura u japanskoj turneji sa Teatro Comunale di Bologna, Madam Baterflaj u veronskoj Areni i Tosku u Tokiju i Seulu. U jubilarnoj predstavi Teatra rimske dobila je "beskrajni četrdeset petominutni burni aplauz" (ANSA News)! Sezonu 2006/07. je počela sa velikom Manon Lesko u Barseloni u režiji Liliane Kavani i uz dirigovanje Renata Palumba. Zatim sledi Manon Lesko i u Beču i njen povratak u Skalu sa Adrijanom Lekuvrer, koju je i publika i kritičari pozdravila kao trijumf. 
Njen poslednji snimak koji je upravo izdao FILIPS, je sjajni CD pod nazivom Ljubavni dueti, koje izvodi sa tenorom Fabiom Armiliatom i Virtemberškom Filharmonijom, kojom diriguje Marko Boemi.

 
Fabio Armiliato kao Pinkerton

(1)-Fabio-Armiliato.jpgFabio Armiliato je jedan od najvažnijih italijanskih tenora poslednje decenije.
Rođen je u Đenovi a studirao je na Konzervatorijumu “Nikolo Paganini” u rodnom gradu. Zvanično je debitovao 1984. godine kao Gabriele Adorno u Verdijevoj operi Simon Bokanegra, a zatim je usledila uloga u Spontinijevoj operi Vestalka  u pozorištu Pergolesi u Jezi. Nakon osvajanja prve nagrade na takmičenju „Tito Skipa“ u gradu Leće, njegova međunarodna karijera se brzo razvijala i odvela ga je do operskih kuća kakve su: Rimska opera: Ernani (glavna uloga), Toska (Kavaradosi); Pozorište “Masimo” u Palermu: Kavalerija Rustikana (Turidu); Teatar “K. Feliće” u Đenovi: Norma (Polion); Operska kuća Cirih: Bal pod maskama (Rikardo); Frankfurtska opera: Boemi (Rodolfo); Opera Monpeljea: Don Karlos (glavna uloga) i Simon Bokanegra (Gabriele Adorno); Flamanska opera (Don Karlos, Magbet i Pučinijev ciklus pod dirigentskom palicom R. Karsena: Toska, Boemi i Manon Lesko).

Godine 1993. je prvi put nastupio u Metropoliten operi u Njujorku, u Verdijevom Trubaduru (Manriko). Od tada je gostovao u Metu više puta, a bio je i na turneji u Japanu sa sledećim predstavama: Aida (Radames), Kavalerija Rustikana (Turidu), Simon Bokanegra (Gabriele Adorno), Don Karlos (Don Karlos), Fedora (Loris) sa Mirelom Freni, Toska (Kavaradosi) i Karmen (Don Hoze). Druga značajna ostvarenja u proteklim godinama karijere Fabija Armiliata su bila njegov debi kao Faust u Boitovom Mefistofelu, kojim je dirigovao Rikardo Muti u Milanskoj „Skali“ 1995. godine; Adrijana Lekuvrer (Mauricio) i Toska (Kavaradosi) u pozorištu „Kolon“ u Buenos Ajresu; Aida (Radames) i Trubadur (Manriko) u Operi San Franciska; Toska (Kavaradosi) sa Danielom Desi u „Operi Lirik“ iz Čikaga; Boemi (Rodolfo) sa Mirelom Freni u Pozorištu regije Parma; Bal pod maskama (Rikardo) i Karmen (Don Hoze) u Bečkoj državnoj operi. Njegov koncertni debi u Operi „Kovent garden“, kao i debi u Karnegi Holu u Njujorku, u glavnoj roli Donicetijevih Mučenika, kojim je dirigovala E. Kveler, bili su trijumfalni. U sezoni 1999/2000. vratio se u Buenos Ajres u nezaboravnim predstavama Mefistofela sa basom Samjuelom Rejmijem, a nakon toga je imao još dva zapažena uspeha u Metropolitenu u Aidi i Kavaleriji Rustikani. A onda još jedan važan debi: Devojka sa zlatnog zapada (Dik Džonson) u Nici i Monpeljeu, u izuzetnoj produkciji Đankarla Del Monaka. Zatim, pevao je u Ernani u Đenovi i Beču, ali ta sezona se završila sa jednim od najneverovatnijih uspeha u karijeri  Fabia Armiliata: u operi Andre Šenije u Nici sa Danielom Desi.

U leto 2000. godine pevao je Aidu  u Veronskoj Areni, a njegov debi na početku naredne sezone u Vašingtonskoj Operi u Trubaduru, kojim je dirigovao Plasido Domingo, je izazvao ovacije i podigao publiku na noge. Slede Bal pod maskama u Minhenu, dirigent M. Vioti, Aida u Berlinu i Bolonji, i Don Karlos, Toska i Aida u Bečkoj državnoj operi. Armiliato je sezonu 2000/2001. započeo jos jednim debijem sa ulogom Luiđija u Pučinijevoj Pelerini, posle kojeg sledi ponovo Andre Šenije u Sevilji, koji je pobrao priznanja i publike i kritike. Zatim Toska u Hamburgu, Parizu i Leći, pre nego što se vratio u Metropoliten kao Pinkerton u Madam Baterflaj sa Danielom Desi. Radio prenos te predstave se smatra najboljim u sezoni. Armiliato je zatim ponovo u „Skali“ kao Pinkerton u uspešnoj seriji izvedbi Madam Baterflaj. Peva u leto 2002. godine u Toski u Veronskoj Areni  i tada učvršćuje svoju umetničku saradnju sa Danielom Desi, koja se nastavila u narednim sezonama sa Toskom u Moskvi, na turneji sa Rimskom operom, sa Madam Baterflaj u Palermu i Ankoni, Andreom Šenije u Veneciji i Torinu, Manon Lesko u Sevilji, Adrijanom Lekuvrer u Napulju, Aidom u „Liceju“ u Barseloni, Toskom u Teatru Real u Madridu,  Simon Bokanegrom i Aidom na "Festivalu Verdi" u Parmi i glavnom rolom u obnovi jedne of najvažnijih opera italianskog perioda “mlade škole”: Frančeska da Rimini od Rikarda Zandonaija, koju su trijumfalno dočekali i publika i kritičari u Rimskoj operi u 2003. godini i u „Sferistarijumu“ u Macerati u 2004. godini.

U 2004. godini Armiliato je zablistao sa Danielom Desi u predstavama povodom stogodišnjice Pučinijeve Madam Baterflaj u Torre del Lago i u Tokiju. Pevao je zatim Don Karlosa u dve predstave kojima je dirigovao Zubin Mehta u Minhenu i na Festivalu „Muzički maj“ u Firenci i ponovo je predstavio ulogu Andre Šenijea u raznim izvedbama: u Bolonji, Bilbaou, Palermu i Beču a kritičari su ga krunisali titulom "Najboljeg Šenijea naših dana (G. C. Landini - L''OPERA)". Vrhunci sezone 2005/06. su: Devojka sa zlatnog zapada u Torre del Lago,  Don Karlos u teatru „Kapitol“ u Tuluzi i u Bečkoj državnoj operi, Manon Lesko u Parmi i u Nemačkoj operi iz Berlina i njegov povratak u Milansku „Skalu“ u veoma zapaženoj predstavi Toske (Kavaradosi), kojom je dirigovao Lorin Mazel, i sa Danielom Desi u naslovnoj ulozi. Sezona je završena sa Madam Baterflaj u Barseloni i u Veronskoj Areni.

Sezona 2006/2007. je počela sa obnovom Don Karlosa u Minhenu, zatim je usledila izvanredna Toska u Seulu i Rimu. Manon Lesko u Barseloni i Beču su proglašeni uspesima. Tu je i Turandot u Baden Badenu, pod upravom Valerija Gergeva, a njegov povratak u „Skalu“ sa Adrianom Lekuvrer je dočekan kao uspeh, uz jednodušno oduševljenje i publike i kritičara.

Fabio Armiliato je dobio mnoga značajna priznanja za svoju međunarodnu karijeru a njegova bogata diskografija uključuje DVD i CD snimke za najpoznatije kuće.

 
Dejan Miladinović, reditelj

Rođen u porodici operskih umetnika. Diplomirao je pozorišnu režiju na FDU u Beogradu i magistrirao teatrologiju. Bio je prvi reditelj Opere i Drame, a potom i umetnički direktor Opere SNP u Novom Sadu. U isto vreme bio je umetnički savetnik "Sava" Centra. Ubrzo potom postaje reditelj Beogradske Opere, a zatim, na predlog celokupnog operskog ansambla, postaje umetnički direktor Beogradske Opere. Dejan Miladinović u još jednom mandatu bio je i umetnički direktor Opere SNP u Novom Sadu, a trenutno zauzima mesto umetničkog direktora Opere i teatra Madlenianum. Bavio se i profesurom. Bio je profesor i umetnički direktor operskog pozorišta škole Medouz u Dalasu (SAD), vanredni profesor glume i operskog studija na FMU u Beogradu i vanredni profesor glume i režije  na školi „Tornton“, Južna Kalifornija (SAD). Inscenirao je više od 150 produkcija u bivšoj Jugoslaviji i u SAD: u Njujorku, Dalasu, Atlanti, Sijetlu, Baltimoru, Los Anđelesu...